De gemiddelde stedelijke identiteit van Nederland is saai. Hans van der meer toonde het al eerdere in zijn fototentoonstelling Nederland. Uit voorraad leverbaar in het Nederlands Architectuur Instituut. Wat eruit ziet als een doodnormale straat zijn jaren van planning, ontwerp, discussie en het sluiten van compromissen aan voorafgegaan. Het resultaat: pure treurnis.

Nieuwe technologie, duurzame ontwikkelingen en de rol van visuele media krijgen de overhand in onze maatschappij, maar blijkbaar zijn onze stedelijke toepassingen standaard en verre van inspirerend. Ze lijken zo uit een catalogus te komen. Neem het verkeerslicht bijvoorbeeld, overal ziet het er hetzelfde uit. Rood-Oranje-Groen, soms een fietser of een voetganger. Je komt ze dagelijks tegen, maar niemand lijkt er ooit over na te denken.

Soms duikt er ergens een creatievere oplossing op, zoals de verkeerslichten in het vroegere Oost-Duitsland, het Nijntje bij de Neude in Utrecht en bovenstaand pikant beeld in Nijmegen, maar een verkeerslicht is voor velen niet iets om bij stil te staan. Daar heeft Amsterdam al jaren last van; ze steken over wanneer ze zelf willen. Maar daarvoor heeft de gemeente van Amsterdam een passende maatregel gevonden. Op het asfalt vindt je nu de tekst: ‘wacht op groen’. Een meesterzet. Daar is ongetwijfeld jaren van planning en ontwerpen van voorafgegaan.

Daarom nodig Ik kunstenaars, vormgevers, architecten of wie zich geroepen voelt, uit om hun eigen verkeerslicht te ontwerpen. Laat het de moeite waard zijn om te wachten voor een rood of groen licht. De mogelijkheden zijn eindeloos. Een barbapapa of een smurf, het kan meer zijn dan een saai stopteken. Je bereikt tenslotte een miljoenenpubliek.

Het ‘ontwerp je eigen verkeerslicht’ is naar een idee van Narda Beunders & Joris Roovers.
Mail je hersenspinsel of ontwerp naar info@jorisroovers.nl

Graffiti is zo oud als de Romeinen en ontwikkelde zich sinds de jaren ’60 tot een ware subcultuur. Berlijn wordt tegenwoordig gezien als de hotspot van de graffiti-kunst en je vind het door de hele stad terug, vaak op onverwachte plekken. Wanneer je echter iets verder reist, kom je een geduchte concurrent tegen voor de titel van graffiti-stad: Melbourne.

Melbourne staat bekend om zijn relaxte sfeer, multiculturele karakter en talloze fraaie restaurantjes en barretjes. De stad is schoon en georganiseerd en de grote, brede winkelstraten zijn populair bij de lokale inwoners en toeristen. Wanneer je je echter in de kleine zijstraatjes begeeft kom je een heel ander gezicht tegen van deze Australische stad. Hier vind je een cultuur die volgens het gemeentelijke bestuur van Melbourne een belangrijk onderdeel is van de stedelijke identiteit. Straatkunst.

Hoewel veel mensen de graffiti van namen, het zogenaamde ‘taggen’, als een vorm van vandalisme zien, worden grotere afbeeldingen of muurschilderingen gewaardeerd als een kunstvorm. Daarom heeft het stadsbestuur besloten om muurschilderingen toe te staan en het zogenaamde ‘vervuilende’ graffiti zwaar te beboeten. Eigenaars van gebouwen kunnen een vergunning aanvragen om hun gebouw te voorzien van graffiti, zodat deze vorm van straatkunst gereguleerd kan worden. Het resultaat is een wirwar van straatjes en panden waar de meest uiteenlopende schilderingen zijn terug te vinden. Vele winkels en restaurantjes gaan schuil achter een bekladde gevel, die soms pas zichtbaar wordt wanneer de deuren worden gesloten. De graffiti blijft niet beperkt tot het centrum, maar spreid zich uit tot Fitzroy,  de rauwe, boheemse wijk in het noorden van Melbourne.

Hoewel deze straatcultuur tot een toeristische trekpleister wordt bestempeld en inmiddels gestimuleerd in plaats van verguisd wordt, bekruipt er toch nog een klein ‘underground’ gevoel in de nauwe straatjes, al zal dit Berlijn niet overtreffen. Desalniettemin is een bezoek aan Melbourne niet compleet zonder een blik op de duistere en sprookjesachtige figuren afkomstig uit een spuitbus.