Anderhalf jaar geleden reed ik nog op een veertig jaar oude vespa door Italië. Hier een klein stukje nostalgie over een Italiaanse bar dat ik destijds geschreven heb:
‘La cité libreria café, Borgo San Frediano in Firenze. Een café zoals je ze graag vaker zou zien. Boeken in rijen opgestapeld, houten stoeltjes, schilderijen aan de muur en een mediterraans muziekje op de achtergrond. Het tikkende geluid van de ventilatoren zorgt voor wat extra ritme. Ik besluit om hier de rest van mijn middag door te brengen met literatuur over moderne architectuur.
Het is rustig in de bar. Een verdwaalde student is driftig met een marker in de weer, een chinees skype’t met zijn achtergebleven vriendinnetje en verderop zit een meisje die continu in zich zelf lijkt te mompelen. Raar, maar fascinerend. Buiten razen de toeristen en stadsbussen nietsvermoedend voorbij. Ze lijken niet echt bewust van de koffiebar ondanks de grote ramen die de gehele gevel in beslag nemen. Het heeft iets voyeuristisch.
De relaxte sfeer wordt onderbroken door de snerpende stem van een Amerikaans meisje. Ze raakt in gesprek met een Italiaanse jongen die beneden wat klassiekers op de piano pingelt. Niet onverdienstelijk, maar helaas gaat het dwars door de zuidelijke muziek op de achtergrond heen. Ligt het aan mij of is dat gewoon ronduit irritant?
” Questa è la tua prima volta?” vraagt de jongen aan het meisje. Geen reactie. ” Questa è la tua prima volta?” “No, I don’t come here often, this is my first time. I’m from America, Ohio.”
“….”
Samen met een vriendin vervolgt ze haar gesprek boven. “It’s like, you know…” Toch jammer dat Amerikanen ook relaxte barretjes kunnen vinden. Het mompelende meisje kijkt af en toe zuchtend op uit haar studieboeken. Als ze vervolgens naar buiten kijkt, lijkt ze een beetje op het meisje van de foto die op de muur naast haar hangt. Een indringende blik.
Mijn interesse valt op de boekenplank naast me. Dit is denk ik de eerste keer dat ik een boek over de Italiaanse politiek en een gids voor Kamasutra op één plank zie staan. Daar haalt Berlusconi dus zijn inspiratie vandaan.Ik heb mijn espresso ingeruild voor een vino bianco en tevens het boek dat voor me ligt, dichtgeslagen. Anderhalf uur met dezelfde pagina voor je schiet ook niet op. Vandaag zijn er andere dingen om te bestuderen…’
